คำรับสารภาพของผู้ถูกจับในชั้นจับกุมว่าตนได้กระทำความผิดห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐาน

บทความวันที่ 14 มิ.ย. 2556, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 708 ครั้ง

การทำแผนประกอบคำรับสารภาพ คดีฆาตรกรรมนายเอกยุทธ

          1. คำรับสารภาพของผู้ถูกจับในชั้นจับกุมว่าตนได้กระทำความผิดห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐาน ตาม ป.วิ.อ.มาตรา 84 วรรคท้าย
           2. ถ้อยคำอื่น เช่น ให้การว่าร่วมกระทำความผิดกับบุคคลอื่น พฤติการณ์ในการกระทำความผิด จะรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้ถูกจับได้ต่อเมื่อได้มีการแจ้งสิทธิตามวรรคหนึ่งของ ป.วิ.อ.มาตรา 84 หรือตามมาตรา 83 วรรคสอง ส่วนใหญ่ในชั้นศาลผู้ต้องหาจะกลับคำให้การและต่อสู้ว่า ถูกตำรวจบังคับให้รับสารภาพ ทำให้การได้มาซึ่งคำรับสารภาพไม่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือ โจทก์ต้องมีพยานหลักฐานอื่น เช่น คาบเลือด หรือทรัพย์สินของผู้ตาย ลายนิ้วมือแฝง ดีเอ็นเอ ของคนร้ายหรือพยานหลักฐานอื่นที่น่าเชื่อถือ เช่น ประจักษ์พยานมาประกอบ ตาม ป.วิ.อ.มาตรา 227/1
          3. การทำแผนประกอบคำรับสารภาพ เป็นการจำลองสถานการณ์ เป็นส่วนหนึ่งของคำรับสารภาพ ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าต้องทำแผน ดังนั้น ในชั้นศาลจำเลยยังกลับคำให้การได้ว่าถูกบังคับให้ทำแผนตามคำบอก หรือจำเลยยังสามารถต่อสู้ว่าการทำแผน เป็นการทำท่าทางตามที่ตำรวจกำหนดให้ทำ ไม่ได้เกิดขึ้นจากความสมัครใจ ดังนั้น การทำแผนจึงไม่ค่อยได้ประโยชน์อะไรมากนัก เพียงแต่ทำให้ง่ายในการพิจารณาของศาลเท่านั้น  ในคดีอุกฉกรรจ์ที่มีโทษสถานเดียวคือประหารชีวิต มีหลายคดีที่ทำแผนประกอบคำรับสารภาพ  ในชั้นศาล จำเลยปฏิเสธ ศาลยกฟ้อง
           4. มาตรฐานขั้นต่ำในการพิสูจน์ความผิดของจำเลยในคดีอาญา โจทก์ต้องนำสืบจนปราศจากข้อสงสัยว่าจำเลยเป็นผู้กระทำความผิด ถ้าปราศจากข้อสงสัยจึงลงโทษจำเลยได้ ตาม ป.วิ.อ.มาตรา 227 วรรคแรก ประกอบมาตรา 185 วรรคแรก  ดังนั้นคดีนี้ เริ่มต้นดูดี แต่อย่างเพิ่งชะล่าใจ  ให้ดูตอนจบว่าศาลจะพิพากษายกฟ้องหรือลงโทษผู้ต้องหา เพราะการต่อสู้คดีอาญาที่มีโทษประหารชีวิต มาตรฐานการพิสูจน์ของโจทก์จะต้องไม่ต่ำกว่ามาตรฐานที่กฎหมายกำหนด จึงจะลงโทษจำเลยได้
           "สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพ" คดีนี้เกมเพิ่งเริ่มต้น ใครคือผู้กระทำความผิดที่แท้จริง ต้องพิจารณาที่พยานหลักฐานว่าเชื่อมโยงไปถึงใครบ้าง ความเชื่อ  การจินตนาการ  คำบอกเล่า ไม่ใช่พยานหลักฐานที่จะพิสูจน์ความผิดของผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีนี้  ตาม ป.วิ.อ.มาตรา 226 ดังนั้น การจินตนาการ จึงไม่ได้เป็นประโยชน์อะไรเลยกับคดี ในทางตรงกันข้ามอาจทำให้พนักงานสอบสวนหรือชุดจับกุมสับสนกันไปใหญ่ และยิ่งทำให้ข้อสงสัยในคดีมากยิ่งขึ้น ยิ่งทำให้เป็นประโยชน์กับผู้ต้องหาในคดีนี้มากยิ่งขึ้นครับ