เรื่องราวของคนที่เป็นเมียหลวงคนหนึ่ง ที่อยู่ในอาการขมขื่นใจ “เมียน้อยเป็นใครไม่ว่าขออย่าเป็นอี...แม่ค้านั่น..ชั้นรับไม่ด้ายยยยย”

บทความวันที่ 30 ธ.ค. 2552, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 550 ครั้ง

รัก..ที่เลือกได้

เรื่องราวของคนที่เป็นเมียหลวงคนหนึ่ง ที่อยู่ในอาการขมขื่นใจ  “เมียน้อยเป็นใครไม่ว่าขออย่าเป็นอี...แม่ค้านั่น..ชั้นรับไม่ด้ายยยยย” หลายคนคงมีอาการแบบนี้เหมือนกัน แต่หาทางออกไม่ได้ ไม่รู้จะทำอย่างไร  ลองมาดูเรื่องนี้ก่อนคะ จะได้เป็นอุทาหรณ์

        พี่คะ! หนูมีเรื่องให้สืบพฤติกรรมหน่อย ผู้หญิงเป็นแม่ค้ามาเช่าบ้านหนูเองคะ   พี่คิดเท่าไหร่?  แล้วหนูต้องเตรียมอะไรให้พี่บ้างคะ พี่มาหาหนูเลย หนูจะรอที่บ้าน เดี๋ยวเขาจะออกไปข้างนอกแล้ว” ดิฉันได้รับโทรศัพท์จากหญิงคนหนึ่ง เธอสอบถามราคา ไม่มีการต่อรอง  เธอเร่งรีบให้ดิฉันไปหาที่บ้านด่วน

        พอนักสืบไปถึง  ตอนนั้นเป้าหมายออกไปข้างนอก  ดิฉันเดินเข้าไปในบ้าน ซึ่งเป็นเป็นร้านขายของชำในบ้าน ปรากฏว่าหญิงคนที่ดิฉันไปเจอเป็นหญิงสาว หน้าตาน่ารัก อายุประมาณ 20 ปีเศษ  เธอหยิบรูปถ่ายเป้าหมายมาให้นักสืบ พร้อมอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับพฤติกรรมให้ฟัง ว่า...ไปติดผู้หญิงคนหนึ่งที่มาเช่าห้องของเธออยู่หลังบ้าน และขายก๋วยเตี๋ยวแต่ใช้รถเข็น ขี่ไปตามหมู่บ้านต่างๆ   เธอยังไม่ได้บอกว่าเป้าหมายกับเธอเป็นอะไรกัน ดิฉันนั่งฟังอย่างตั้งใจ  ยังไม่มีโอกาสถามเธอ  จังหวะนั้นได้มีหญิงอายุประมาณ 50 ปีเศษ เดินออกมาจากห้องด้านใน พูดว่า “ ชั้นรับไม่ได้ที่มันไปได้อี..แม่ค้าเป็นเมีย  คนอื่นชั้นไม่ว่า มันเหยียบหน้าชั้นมาก”  นักสืบถึงบางอ้อเลย  อ๋อ! หญิงที่คุยกับดิฉันคนนั้นคือลูกสาว คุณแม่ของเธอเล่าต่อว่า  “พี่ให้ลูกสาวโทรไปหาคุณกุ้ง..จะให้มาสืบสามี..มันไม่ไหวจริงๆ คุณกุ้ง” ช่วยพี่หน่อยนะ คือว่า พี่อยู่กับเขามา 30 ปีกว่า ตอนนี้ที่แต่งงานไม่ได้รักกัน ผู้ใหญ่จัดการให้แต่งกัน  เห็นว่าทั้งสองคนเหมาะสมกัน  พอแต่งงานมาแล้ว “โอ้ย มันเจ้าชู้มาก มีผู้หญิงมาตลอด พี่ก็ตามราวี พอสมควร.. ตอนหลังอายุมากแล้ว พี่มีลูก 3 คน โตๆกันแล้ว ลูกสาวคนโตชื่อน้องเน..จบมหาวิทยาลัย แล้ว ส่วนลูกชายสองคน ก็อยู่ ปี 2 ปี 3 แล้ว พี่ไม่ห่วงลูกแล้ว    “พอลูกโตพี่ก็เริ่มปล่อย เพราะตามไม่ไหว  มีกี่คนกี่คน พี่ก็รู้ ไม่ว่าอะไร เดี๋ยวเขาเบื่อก็แยกทางกันไปเอง”

        แต่คนนี้ พี่ไม่ไหว ชาวบ้านในซอย ซุบซิบกัน เขารู้กันหมด พี่ไปถาม มันก็ปฏิเสธ ไม่ยอมรับ ไปนั่งกินเหล้าเฉยๆ “คุณกุ้ง..มันไปนั่งเฝ้าที่บ้านเช่าจนดึกดื่นป่านนั้นแล้ว คนเขาเห็น มาบอก มันก็หาว่าใส่ร้ายมัน” “ผู้หญิงคนนี้มันทำอาชีพขายก๋วยเตี๋ยวรถเข็น เข็นไปตามหมู่บ้าน ตอนเย็นขายหมดก็กลับ มันมีผัว มีลูกแล้ว แต่พี่ได้ข่าวว่ามันเลิกกับผัว  แต่ไม่รู้จริงมั้ย พี่ก็ไม่เคยผัวมันซักที”

        “อย่างนี้นะ สามีพี่ เขาไปทำธุรกิจรับเหมาข้างนอก ตอนเช้าเขาออกไปแล้ว  จะกลับมาก็ประมาณเที่ยงคืน ตีหนึ่ง พี่ถามก็บอกว่าไปดูงาน แต่พี่สังเกต ว่าจะมีการนัดอีนั่น ไปเจอข้างนอกแน่ๆ  พี่อยากได้หลักฐาน   พี่จะเลิกกับมัน ไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่มีหลักฐานมันไม่ยอมรับ”  (ฟังจากที่ฝ่ายเมียหลวง คงเกลียดสามีและหญิงคนนั้นมาก..เหมือน กิ้งกือไส้เดือน นักสืบอย่างดิฉันได้ฟังเรื่องราว และรับรูปถ่าย ข้อมูลแล้ว วางแผนปฏิบัติงานทันที

        วันแรก...ไม่ได้เรื่อง  เป้าหมายกลับจากขายของแล้ว เห็นขนรถก๋วยเตี่ยวกลับมาที่ห้องเช่า และไม่ไปไหน ฝ่ายชายก็กลับแล้ว อาบน้ำนอนแล้ว  ได้รับแจ้งจากลูกสาวว่า วันนี้พี่ไปพักผ่อนก่อน สงสัยพ่อคงไม่ออกแล้ว

        วันที่สอง..วันนี้ฝ่ายหญิงไม่ขายก๋วยเตี๋ยว  แต่ฝ่ายชายออกไปข้างนอกแต่เช้าแล้ว   ทีมงานเราพร้อม นั่งถ่างตารอ ง่วงก็ง่วง ตั้งแต่ตีห้า ถึงเที่ยงแล้ว หญิงก็ยังไม่ออก ไม่แน่ใจนะว่าจะคว้าน้ำเหลวอีกหรือเปล่า เวลาผ่านไปเรื่อย จนกระทั่งบ่ายโมง เห็นหญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากซอยบ้านเช่า หน้าตาคุ้นๆแฮะ แต่ทำไมเตะตาจัง เธอแต่งตัวเริดผิดวิสัย กางเกงรัดรูปสีขาว เสื้อไม่มีแขนเป็นลูกไม้ สะพายกระเป๋า สวมส้นสูง  ไม่แน่ใจ เพราะเมื่อวานเป็นก๋วยเตี๋ยวหน้าตาแม่ค้าธรรมดานี่เอง โทรไปถามดีกว่า. “ พี่..กุ้งเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาในซอยบ้านพี่ หน้าตาคล้ายๆ  พี่ดูให้หน่อยใช่มั้ย...” พี่แกรีบชะโงกหน้ายื่นออกมาดู.. แล้วบอกว่า “ นั่นแหล่ะ..อี...ใช่เลย” ดิฉันรีบวางสาย เพื่อจะเดินไปให้ทัน  และนักสืบอีกชุดขับรถตามหลังมาห่างๆ   หญิงนั้นรีบเดินไปปากซอยเรียกแท็กซี่ ออกไปได้ประมาณ 4-5 กิโลเมตร ก็ลงจากรถ  เดินไปขึ้นรถเก๋งคันงามที่จอดรออยู่  ซึ่งรถคันนั้นก็คือ สามีของผู้ว่าจ้างนั่นเอง  (สิ่งที่เขาคิดไว้เป็นจริงตามนั้น)  เราตามไปเรื่อยๆ  เป้าหมายชายและหญิงขับรถเข้าไปรีสอร์ท รายวันแห่งหนึ่ง   ซึ่งไกลจากบ้านพอสมควร   เป้าหมายขับรถเข้าไปจอด เอ๊ะ+! สถานที่นี้คุ้นจังเลย   เราเคยตามเป้าหมายเคสอื่นมาที่นี่แล้ว... เป้าหมายนำรถไปจอดด้านหน้า แล้วเดินเข้าพร้อมกัน  นักสืบบันทึกภาพเรียบร้อย  ซึ่งเขาไม่ทราบเลย    เราตัดสินใจ นั่งรอด้านนอก  คงไม่เกิน 3 ชั่วโมง    ใกล้เวลาแล้วค่อยเข้าไปดักถ่ายรูป    

        เมื่อได้เวลาแล้ว เรานำรถเข้าไปจอดมั่ง ให้ทีมงานคนอื่นลงไป ทำทีว่าในรถไม่มีคน แต่ดิฉันนั่งรอในรถ ปิดประตู หน้าตู ดับเครื่องยนต์ ฝั่งตัวอยู่ในรถ วันนั้นเราใช้รถกระบะตอนเดียว  นั่งลำบากมาก จะนอนก็ไม่ได้ เพราะปรับเบาะเอนไม่ได้  จึงต้องนั่งหลังคดตัวงออยู่ในรถ  เวลาผ่านไปอีก 2 ชั่วโมง  ไม่เห็นเป้าหมายลงมาเลย จึงโทรแจ้งผู้ว่าจ้าง  ว่าสงสัยจะค้างคืนหรือเปล่า ผู้ว่าจ้างบอกว่า ไม่เคยค้าง ปกติกลับบ้านถึงบ้านคาดว่าน่าจะตีหนึ่ง ห้า! อะไรนะ พี่คะ..กุ้งคงตัวงอหัวชนเท้าแบบนี้ไม่ไหวแล้วนะ    ขอเปิดห้องดีกว่าแล้วกัน (สภาพความสวยของนักสืบสาวปรามกิ๊กไม่มีเหลือเลย หน้าซีดเซียว หน้าที่แต่งมาเด้งลบหายหมด ...)  หลังจากนั้นให้ทีมงานเข้าไปเปิดห้องไว้ หนึ่งห้อง และวางแผนกันว่า ให้ถ่ายด้านบนลงมา ถ้าเป้าหมายเดินออก   ส่วนดิฉันเอง นั้นเล่นเน็ตอยู่ด้านล่าง เวลาผ่านไปอีกหลายชั่วโมง  อยู่ๆ ไฟดับกันทั้งอาคาร  แขกที่พักวิ่งลงมาด้านล่าง ดิฉันเตรียมกล้องไว้รอถ่ายเต็มที  ไม่มีวี่แววเป้าหมายว่าจะลงมา  ทุกคนนั่งคุยกันไม่มีใครกล้ากลับขึ้นไปบนห้องพัก  แต่ไม่รู้เป้าหมายคุดคู้อยู่ได้ไง   ร้อนก็ร้อน มืดก็มืด เกิดไฟไหม้ จะหนีทันมั้ย (ไม่คิด)   คงคิดอย่างเดียวว่าต้องตักตวงความสุขให้เต็มที่  ของขโมยกินมันอร่อยอย่างนี้หรือ!

       ได้เล่าเหตุการณ์ให้ผู้ว่าฟัง  เธอบอกว่าโครตเจ็บใจ มันไม่ยอมรับ “อยากจะเอากัน..ก็ไป พี่จะเอาหลักฐานไปคุยกันมัน ถ้าไม่ตกลง พี่ก็จะฟ้องทั้งหญิงและชายนั่นแหล่ะ  ทำกันเจ็บนัก กินบนเรือนขี้บนหลังคาแท้ๆ  ที่อื่นมีอยู่มันไม่ไป  มาลอยหน้าลอยตาเยาะเย้ยกันทำไม”

       นี่อีกหนึ่งภารกิจของ นักสืบสาว “อำนวยพร มณีวรรณ์”  ท่านใดมีปัญหาปรึกษามาได้คะ  ที่ โทร.02-9485700 ,089-6695026