1.พนักงานชื่อนาย ก. โดนตำรวจจับตรวจหาสารเสพติด ภายนอกบริเวณบริษัท

บทความวันที่ 3 ส.ค. 2553, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 14835 ครั้ง

ความผิดทางอาญาสามารถเลิกจ้างพนักงานได้หรือไม่

          1.พนักงานชื่อนาย ก. โดนตำรวจจับตรวจหาสารเสพติด ภายนอกบริเวณบริษัท  และตั้งข้อหาว่าเสพเมทแอมเฟตามีนขณะขับขี่รถจักรยานยนต์ และเสพสารเสพติดให้โทษประเภท1(ยาบ้า) และถูกกักขังอยู่เป็นเวลาเกือบ 24 ชม.
          2.ผู้บังคับบัญชาทุกระดับและฝ่ายบุคคลได้เรียกพนักงานเข้าพบเพื่อสอบถามข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น และแจ้งความผิดวินัย เพราะระเบียบข้อบังคับฯกำหนดไว้ว่า ต้องไม่เสพสารเสพติด... และกำหนดว่าความผิดลักษณะนี้ถือเป็นเรื่องร้ายแรง  มีโทษไล่ออกโดยไม่จ่ายค่าชดเชยๆ
          3.พนักงานจึงตัดสินใจเขียนใบลาออก
          4.ศาลพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม พรบ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 มาตรา 57,91, พรบ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 43 ทวิ วรรคหนึ่ง,157/1วรรคสอง การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ใช้กฎหมายที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ลงโทษตาม พรบ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 43 ทวิ วรรคหนึ่ง,มาตรา 157/1 วรรคสอง ประกอบพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 มาตรา 57,91 จำคุก 8 เดือนและปรับ 20,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ เห็นสมควรลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 เดือนและปรับ 10,000 บาท ไม่ปรากฎว่าจำเลยได้รับโทษจำคุกมาก่อน จึงเห็นสมควรให้โอกาสกลับตนเป็นพลเมืองดี ให้รอการลงโทษไว้เป็นเวลา 2 ปี กับให้คุมประพฤติจำเลยไว้ 2 ปี โดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 4 เดือน/ครั้ง และให้จำเลยกระทำกิจกรรมบริการสังคมหรือสาธารณะประโยชน์ตามที่พนักงานคุมประพฤติและจำเลยเห็นสมควรเป็นเวลา 15 ชม. ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 หากจำเลยไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29,30
          5.พนักงานคิดว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมจึงจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องศาลแรงงาน  อาจารย์คิดว่าประเด็นนี้บริษัทฯจะมีโอกาสแพ้คดีหรือเปล่าครับ

คำแนะนำทนายคลายทุกข์ 
          1. การกระทำของพนักงาน ถือว่าเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับการทำงานอย่างร้ายแรง  นายจ้างมีสิทธิไล่ออกได้ตามข้อบังคับ  โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ตาม พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 119 (4) และพนักงานยังได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก ตาม (6)  นอกจากนี้การกระทำของลูกจ้างยังฝ่าฝืน ป.พ.พ. มาตรา 583 กล่าวคือ ทำประการอื่นอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริต (เกี่ยวกับยาเสพติด) หากปฎิบัติหน้าที่ต่อไปจะถูกจับได้  ในขณะปฏิบัติงานอาจเสื่อมเสียชื่อเสียงของนายจ้างหรืออาจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหายได้  ถ้ามีลูกจ้างเกี่ยวข้องกับยาเสพติด  จึงเป็นการกระทำที่ผิดต่อกฎหมายบ้านเมือง  นายจ้างจะไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้า หรือให้ค่าสินไหมทดแทนก็ได้
          2.  ลูกจ้างลาออกโดยสมัครใจ  และสิทธิในการเรียกค่าชดเชยตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541  มาตรา 118 เพราะไม่ใช่การเลิกจ้างโดยนายจ้าง  เท่าเป็นการลาออกของลูกจ้าง  นอกจากนี้ กรณีดังกล่าวไม่ถือว่า เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ตาม พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522  มาตรา 49   ซึ่งกำหนดว่า ต้องเป็นกรณีนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างเท่านั้น  กรณีนี้ไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างลูกจ้าง  ลูกจ้างจึงไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายพิเศษ ตามมาตรา 49  ถ้าจ้างทนายความที่มีความรู้เรื่องกฎหมายแรงงาน  ปิดประตูแพ้ไปเลย  แต่ถ้าเกิดจ้างทนายความที่ไม่มีความรู้อาจไปเปิดประตูเพื่อยอมรับความพ่ายแพ้

ตัวบทกฎหมายอ้างอิง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน  พ.ศ. 2541
มาตรา 118 ให้นายจ้างจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างดังต่อไปนี้
(1) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน แต่ไม่ครบหนึ่งปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(2) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งปี แต่ไม่ครบสามปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายเก้าสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานเก้าสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(3) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสามปี แต่ไม่ครบหกปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานหนึ่งร้อยแปดสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(4) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหกปี แต่ไม่ครบสิบปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสองร้อยสี่สิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสองร้อยสี่สิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(5) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสิบปีขึ้นไป ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามร้อยวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามร้อยวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
การเลิกจ้างตามมาตรานี้ หมายความว่า การกระทำใดที่นายจ้างไม่ให้ลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุสิ้นสุดสัญญาจ้างหรือเหตุอื่นใด และหมายความรวมถึงกรณีที่ลูกจ้างไม่ได้ทำงานและไม่ได้รับค่าจ้างเพราะเหตุที่นายจ้างไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไป
ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้น
การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างงานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอนหรือในงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุด หรือความสำเร็จของงาน หรือในงานที่เป็นไปตามฤดูกาลและได้จ้างในช่วงเวลาของฤดูกาลนั้น ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปีโดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้าง

มาตรา 119  นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้
(4) ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ระเบียบ หรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เว้นแต่กรณีที่ร้ายแรง นายจ้างไม่จำเป็นต้องตักเตือน
(6) ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 583  ถ้าลูกจ้างจงใจขัดคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายก็ดี หรือละเลยไม่นำพาต่อคำสั่งเช่นว่านั้นเป็นอาจิณก็ดี ละทิ้งการงานไปเสียก็ดี กระทำความผิดอย่างร้ายแรงก็ดี หรือทำประการอื่นอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตก็ดี ท่านว่านายจ้างจะไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหรือให้สินไหมทดแทนก็ได้

พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 
มาตรา 49 การพิจารณาคดีในกรณีนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้าง ถ้าศาลแรงงานเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง ศาลแรงงานอาจสั่งให้นายจ้างรับลูกจ้างผู้นั้นเข้าทำงานต่อไปในอัตราค่าจ้างที่ได้รับในขณะที่เลิกจ้าง ถ้าศาลแรงงานเห็นว่าลูกจ้างกับนายจ้างไม่อาจทำงานร่วมกันต่อไปได้ ให้ศาลแรงงานกำหนดจำนวนค่าเสียหายให้นายจ้างชดใช้ให้แทนโดยให้ศาลคำนึงถึงอายุของลูกจ้าง ระยะเวลาการทำงานของลูกจ้าง ความเดือดร้อนของลูกจ้างเมื่อถูกเลิกจ้าง มูลเหตุแห่งการเลิกจ้างและเงินค่าชดเชยที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับ ประกอบการพิจารณา