บริษัทแจ้งให้หยุดงานประมาณ 20 วัน (ปากเปล่า) และดิฉันก็ไม่ได้รับค่าจ้างใดๆ

บทความวันที่ 1 ก.ค. 2553, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 643 ครั้ง

บริษัทให้หยุดงาน 20 วันไม่จ่ายค่าชดเชย

         บริษัทแจ้งให้หยุดงานประมาณ 20 วัน (ปากเปล่า) และดิฉันก็ไม่ได้รับค่าจ้างใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งๆ ที่ดิฉันเป็นลูกจ้างรายเดือน  ทางบริษัททำแบบนี้ได้ด้วยหรอค่ะ? โดยทางบริษัทอ้างว่า ทางบริษัทหมดสัญญากับทางโครงการขายบ้านวันที่ 9 ก.ค. ซึ่งจะมีงานประมาณช่วงต้นเดือนสิงหาคม ในระหว่างนี้ก็ให้หยุดไปก่อน  ควรทำอย่างไรดี

คำแนะนำทนายคลายทุกข์
         ท่านซึ่งเป็นลูกจ้างรายเดือนของบริษัทนายจ้าง  โดยบริษัทได้แจ้งให้ท่านหยุดงานประมาณ 20 วัน  โดยท่านไม่ได้รับค่าจ้างใด ๆ ทั้งสิ้น  ย่อมถือว่าเป็นการเลิกจ้างตามความหมายแห่ง พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 118  วรรคสอง  ซึ่งเป็นการกระทำใดที่บริษัทนายจ้างไม่ให้ท่านลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้  และหมายความรวมถึงกรณีที่ท่านลูกจ้างไม่ได้ทำงาน  และไม่ได้รับค่าจ้าง  เพราะเหตุที่นายจ้างไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไป
        ดังนั้น  การกระทำของบริษัทดังกล่าวถือว่า  เป็นการเลิกจ้างท่านตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงานดังกล่าว  ท่านจึงมีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยจากบริษัทได้ตามกฎหมาย  ตามกำหนดระยะเวลาที่ท่านได้ทำงานให้แก่บริษัทนายจ้างนั้น  ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 118

ตัวบทกฎหมายอ้างอิง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน  พ.ศ. 2541

มาตรา 118 ให้นายจ้างจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างดังต่อไปนี้
(1) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน แต่ไม่ครบหนึ่งปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(2) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งปี แต่ไม่ครบสามปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายเก้าสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานเก้าสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(3) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสามปี แต่ไม่ครบหกปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานหนึ่งร้อยแปดสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(4) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหกปี แต่ไม่ครบสิบปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสองร้อยสี่สิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสองร้อยสี่สิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(5) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสิบปีขึ้นไป ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามร้อยวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามร้อยวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
การเลิกจ้างตามมาตรานี้ หมายความว่า การกระทำใดที่นายจ้างไม่ให้ลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุสิ้นสุดสัญญาจ้างหรือเหตุอื่นใด และหมายความรวมถึงกรณีที่ลูกจ้างไม่ได้ทำงานและไม่ได้รับค่าจ้างเพราะเหตุที่นายจ้างไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไป
ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้น
การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างงานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอนหรือในงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุด หรือความสำเร็จของงาน หรือในงานที่เป็นไปตามฤดูกาลและได้จ้างในช่วงเวลาของฤดูกาลนั้น ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปีโดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้าง