ตำรวจฟ้องคดีเกินกำหนดเวลา           

                โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2546 เวลากลางวัน จำเลยทั้งสองร่วมกันทำร้ายนายเชิดศักดิ์ มีชัย ผู้เสียหาย เป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายและจิตใจวันที่ 26 พฤศจิกายน 2546 จำเลยทั้งสองเข้ามอบตัวต่อพนักงานสอบสวนโดยไม่มีการออกหมายจับ พนักงานสอบสวนทำการสอบสวนแล้วจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ จำเลยทั้งสองไม่ถูกควบคุมตัวโดยรับการปล่อยชั่วคราวตลอดมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตา 295 , 83 และนับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1974/2546 ของศาลชั้นต้น

            ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้ว เห็นว่า เป็นการจับจำเลยทั้งสองในวันเดียวกันกับที่จำเลยทั้งสองเข้ามอบตัว โจทก์ฟ้องคดีหลังจากจำเลยทั้งสองเข้ามอบตัวเกินสี่สิบแปดชั่วโมง โดยไม่มีการผัดฟ้องหรือได้รับอนุญาตให้ฟ้องคดีจากอัยการสูงสุด จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง

                        โจทก์อุทธรณ์และฎีกา

            ศาลฎีกาพิพากษาว่า การจับบุคคลใดจะกระทำมิได้ เว้นแต่มีคำสั่งหรือหมายของศาล หรือผู้นั้นได้กระทำความผิดซึ่งหน้า หรือมีเหตุจำเป็นอย่างอื่นให้จับได้โดยไม่มีหมายจับตามที่กฎหมายบัญญัติไว้โดยไม่ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 มาตรา 237

การที่จำเลยทั้งสองถูกเรียก หรือส่งตัวมา หรือเข้าหาพนักงานสอบสวนเองหรือปรากฏว่าผู้ใดซึ่งมาอยู่ต่อหน้าเจ้าพนักงานเป็นผู้ต้องหาและมีการแจ้งข้อหาให้ทราบตาม ป.วิ.อ.มาตรา 134 (เดิม) ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับในขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น ประกอบ พ.ร.บ.

ให้นำวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงมาใช้บังคับในศาลจังหวัดฯ มาตรา 3 พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงฯ าตรา 4 ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองถูกจับเพราะยังไม่มีหมายจับหรือคำสั่งของศาล และไม่เข้าข้อยกเว้นตามบทบัญญัติดังกล่าว เมื่อจำเลยทั้งสองยังไม่ถูกจับจึงไม่อยู่ในอำนาจควบคุมของพนักงานสอบสวน

แม้พนักงานสอบสวนปล่อยชั่วคราวจำเลยทั้งสองก็เป็นการกระทำโดยไม่มีอำนาจ มิอาจถือได้ว่าเป็นการจับโดยปริยาย และไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 7 และมาตรา 9 แห่ง พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงฯ ที่โจทก์ต้องฟ้องจำเลยภายในกำหนดเวลาสี่สิบแปดชั่วโมงนับแต่เวลาที่จำเลยทั้งสองถูกจับ ผัดฟ้องหรือได้รับอนุญาตให้ฟ้องคดีจากอัยการสูงสุด พิพากษากลับ ให้ประทับฟ้อง และให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาพิพากษาต่อไป (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5244/2549)