บริษัทก. (ประเทศไทย) ซึ่งเป็นบ.ร่วมระหว่างประเทศได้มีการส่งพนักงานไปทำงานประจำที่ประเทศญี่ปุ่น

บทความวันที่ 2 ก.ย. 2553, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 964 ครั้ง

กฎหมายด้านแรงงานของลูกจ้าง

         บริษัทก. (ประเทศไทย) ซึ่งเป็นบ.ร่วมระหว่างประเทศได้มีการส่งพนักงานไปทำงานประจำที่ประเทศญี่ปุ่น โดยใน สัญญาได้มีการระบุว่าเป็นการโอนย้ายไปทำงานประจำที่ญี่ปุ่น และมีการรับเงินเดือนจากบริษัทแม่ที่ญี่ปุ่น ซึ่งในสัญญามีการระบุว่าให้ไปประจำเป็นเวลาสามปี ในขณะที่พนักงานประจำอยู่ที่ญี่ปุ่นนั้น พนักงานได้รับอุบัติเหตุขณะเล่นสโนว์บอร์ดในช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ทำให้ได้รับผลกระทบคือต้องเข้าเฝือกและหยุดงานเป็นเวลาสามวัน ซึ่งพนักงานก็ใช้วันลาพักร้อนตามปกติ ในส่วนของค่าใช้จ่ายพนักงานเองก็เป็นผู้จ่ายทั้งหมด
        แต่หลังจากนั้น ทางบริษัทก.(ที่ประเทศไทย) ได้ทำการออกจดหมายเตือน แจ้งว่าพนักงานมีความผิด เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุและทำการเรียกพนักงานกลับก่อนสัญญาเดิม (ช่วงที่เกิดอุบัติเหตุนั้น พนักงานทำงานประจำที่ญี่ปุ่นแล้วเป็นเวลาประมาณปีครึ่งเท่านั้น แต่ทางบริษัทได้ทำเรื่องเรียกพนักงานกลับก่อนกำหนดเดิมคือสามปี) และทำการออกกฎเพิ่ม (จากตอนแรกที่ไม่เคยมีกฎเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน) ว่าหากพนักงานจะไปทำกิจกรรมใดๆก็ตามที่อาจจะมีความเสี่ยง จะต้องมีการขออนุญาติจากบริษัทก่อน และถ้าได้รับอุบัติเหตุจากกิจกรรมนั้นๆไม่ว่ากรณีใดๆ จะต้องได้รับบทลงโทษคือใบเตือน และมีการให้ระงับการออกไปทำงานนอกสถานที่ และหากมีความผิดซ้ำสองคือความผิดรุนแรงต้องให้ออกจากงาน โดยกฎใหม่ที่บริษัทตั้งขึ้นนี้ได้ถูกประกาศใช้ต่อพนักงานทุกคนในบริษัท โดยไม่อนุญาตให้มีการสอบถามใดๆ ทั้งสิ้น เป็นเพียงการประกาศใช้เท่านั้น
     จึงอยากจะขอเรียนถามดังต่อไปนี้
     1. การที่พนักงานเซนต์สัญญาการโอน ย้ายเป็นพนักงานประจำที่ญี่ปุ่น และได้รับเงินเดือนจากบริษัทที่ญี่ปุ่นนั้น จะถือว่าเป็นพนักงานของทางญี่ปุ่นได้หรือไม่ การที่พนักงานเกิดอุบัติเหตุขึ้นในระหว่างเป็นการท่องเที่ยวในช่วงวันหยุด จะถือว่าเป็นอุบัติเหตุในระหว่างการทำงานได้หรือไม่ จึงได้มีการเพิ่มบทลงโทษเช่นนี้เกิดขึ้น
     2. การลงโทษพนักงานในกรณีนี้ถือว่าสมควรหรือไม่ เพราะก่อนที่พนักงานจะได้รับอุบัติเหตุจากการเล่นสโนว์บอร์ดนั้น ก็ไม่เคยมีกฎเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกแต่บริษัทก็ได้กระทำการลงโทษทันที ทั้งๆที่ไม่เคยมีการแจ้งหรือการออกกฎใดๆมาก่อน
     3. ในกรณีที่พนักงานเองก็มีความใส่ใจเต็มที่ต่ออุบัติเหตุแล้ว ยกตัวอย่างเช่นใส่อุปกรณ์เซฟตี้พื้นฐานที่ควรจะมีในระหว่างปฎิบัติกิจกรรม นั้นๆ แต่ก็ยังเกิดอุบัติเหตุขึ้นนอกเวลาทำงานขึ้น การลงโทษของบริษัทข้อนี้ถือว่าเป็นการกระทำเกินกว่าเหตุหรือไม่ เนื่องจากพนักงานเห็นว่าเป็นช่วงวันหยุดพักผ่อน และแน่นอนว่าไม่มีใครที่ต้องการให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น
     อยากจะขอเรียนถามตามที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น หากมีส่วนใดที่ชี้แจงไว้ไม่ละเอียดต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งนะคะ และจะเข้ามาชี้แจงข้อมูลเพิ่มเติมในภายหลังค่ะ  ตอนนี้พนักงานรู้สึกอึดอัดมาก การที่ต้องมาใช้ชีวิตไกลๆอยู่ในต่างประเทศเป็นระยะเวลานาน ๆ และบริษัทยังออกกฎที่ดูเหมือนเชิงบังคับไม่ให้ออกไปทำกิจกรรมข้างนอกนั้น ยิ่งทำให้พนักงานรู้สึกอึดอัดมากๆค่ะ และส่วนตัวดิฉันไม่ค่อยมีความรู้ในเรื่องกฎหมายแรงงานเลย

คำแนะนำทนายคลายทุกข์
      1. การที่พนักงานเซ็นสัญญาการโอน  ย้ายเป็นพนักงานประจำที่ญี่ปุ่น  แต่ได้รับเงินเดือนจากบริษัทที่ญี่ปุ่นนั้น  ย่อมถือว่าพนักงานนั้นเป็นลูกจ้างของทางญี่ปุ่น  ตามบทนิยามคำว่า "ลูกจ้าง" โดยหมายความว่า เป็นผู้ซึ่งตกลงทำงานให้นายจ้างโดยรับค่าจ้างไม่ว่าจะเรียกชื่ออย่างไร  ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 5  ส่วนการที่พนักงานได้เกิดอุบัติเหตุขึ้นในระหว่างที่เป็นการท่องเที่ยวในช่วงวันหยุด  ไม่ใช่วันทำงานจึงไม่ถือว่าเป็นอุบัติเหตุในระหว่างการทำงานแต่อย่างใด
      2. หากกรณีที่พนักงานจะไปทำกิจกรรมใด ๆ  ที่อาจจะมีความเสี่ยง ก็ต้องมีการขออนุญาตจากบริษัทก่อน  บริษัทก็มีอำนาจที่จะออกเป็นข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน  ระเบียบหรือคำสั่ง  และถือว่าเป็นการอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม  โดยบริษัทนายจ้างย่อมมีสิทธิตักเตือนเป็นหนังสือต่อลูกจ้าง  แต่หากเป็นกรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำเป็นต้องตักเตือน  ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 119 (4) ดังนั้น  บริษัทมีอำนาจออกระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานดังกล่าวในภายหลังได้  และการลงโทษลูกจ้างในกรณีดังกล่าวถือว่าเป็นการสมควรแล้ว
     3. การลงโทษของบริษัท ไม่ถือว่าเป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ  เนื่องจากระเบียบดังกล่าวที่ออกเป็นกฎบังคับไว้ได้มีไว้ในอันที่จะเป็นการป้องกันความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นแก่ลูกจ้าง อันส่งผลกระทบในการงทนที่ทำให้แก่บริษัทได้

ตัวบทกฎหมายอ้างอิง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน  พ.ศ. 2541
มาตรา 5  ในพระราชบัญญัตินี้
“ลูกจ้าง” หมายความว่า ผู้ซึ่งตกลงทำงานให้นายจ้างโดยรับค่าจ้างไม่ว่าจะเรียกชื่ออย่างไร

มาตรา 119  นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้
(4) ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ระเบียบ หรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เว้นแต่กรณีที่ร้ายแรง นายจ้างไม่จำเป็นต้องตักเตือน