มีเพื่อนเป็นหมอ ในรพ.รัฐบาล แต่เป็นลูกจ้างชั่วคราวของกระทรวงสาธารณสุข

บทความวันที่ 29 มิ.ย. 2553, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 3133 ครั้ง

สัญญาจ้างกับคำสั่งจ้าง

          มีเพื่อนเป็นหมอ ในรพ.รัฐบาล แต่เป็นลูกจ้างชั่วคราวของกระทรวงสาธารณสุข สัญญาปีต่อปี  โดยสัญญาจะสิ้นสุด สิ้นเดือน มิย.นี้ แต่ รพ.ออกคำสั่งจ้างจนถึง กย.53  ขอถามว่าจะยึดเกณฑ์อันไหน ระหว่างคำสั่งจ้างกับสัญญาจ้าง  และตอนนี้หัวหน้าแผนกบอกด้วยวาจาว่า ไม่ต่อสัญญาจ้าง ตั้งแต่ กค.53 นี้แล้ว  จะต้องมีหนังสือแจ้งเป็นลายลักษณ์อักษรหรือไม่ (ไม่มีความผิดแต่ไม่พอใจในเรื่องส่วนตัว)สามารถฟ้องร้องชดเชยได้หรือไม่ แจ้งได้ที่หน่วยงานไหน เพราะได้เข้าไปถามแรงงานจังหวัดแล้ว พี่เขาบอกว่าไม่อยู่ในความคุ้มครองแรงงาน แต่หมอเขาโดนหักประกันสังคมทุกเดือนเลย

คำแนะนำทนายคลายทุกข์
          1.  เมื่อเพื่อนของท่านได้ทำสัญญาจ้างแรงงานกับกระทรวงสาธารณสุข  จึงต้องยึดถือข้อตกลงแห่งสัญญาจ้างแรงงานเป็นหลักและถือว่า เพื่อนเป็นลูกจ้างของกระทรวงสาธารณสุข  เนื่องจากเป็นผู้ซึ่งตกลงทำงานให้นายจ้างโดยรับค่าจ้าง  ย่อมได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานออกไป  ซึ่งจำต้องทำเป็นสัญญาจ้างแรงงานต่อไป 
         2.  การที่หัวหน้าได้แจ้งด้วยวาจาว่า  จะไม่มีการต่อสัญญาจ้างตั้งแต่กรกฎาคม 53 ดังกล่าว  กรณีไม่มีกฎหมายบังคับว่าให้นายจ้าง หรือหัวหน้างานต้องแจ้งเป็นหนังสือลายลักษณ์อักษรให้แก่เพื่อนทราบแต่อย่างใด
         3.  สัญญาจ้างดังกล่าวจึงย่อมสิ้นสุดลงเมื่อครบกำหนดระยะเวลาในสัญญาจ้าง  โดยมิต้องบอกกล่าวซึ่งถือเป็นการเลิกจ้าง  เพื่อนซึ่งทำงานให้แก่ โรงพยาบาลนายจ้างติดต่อตลอดสัญญาจ้างเป็นเวลาครบ 1 ปี  ย่อมมีสิทธิฟ้องนายจ้างเรียกค่าชดเชยในกรณีสัญญาจ้างสิ้นสุดลงซึ่งเป็นเหตุเลิกจ้างได้  โดยไม่น้อยกว่าอัตราค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน  ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541  มาตรา 17, 118

ตัวบทกฎหมายอ้างอิง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน  พ.ศ. 2541
มาตรา 17  สัญญาจ้างย่อมสิ้นสุดลงเมื่อครบกำหนดระยะเวลาในสัญญาจ้างโดยมิต้องบอกกล่าวล่วงหน้า
ในกรณีที่สัญญาจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา นายจ้างหรือลูกจ้างอาจบอกเลิกสัญญาจ้างโดยบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นหนังสือให้อีกฝ่ายหนึ่งทราบในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวหนึ่งคราวใด เพื่อให้เป็นผลเลิกสัญญากันเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไปข้างหน้าก็ได้ แต่ไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเกินสามเดือน ทั้งนี้ ให้ถือว่าสัญญาจ้างทดลองงานเป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาด้วย
การบอกเลิกสัญญาจ้างตามวรรคสอง นายจ้างอาจจ่ายค่าจ้างให้ตามจำนวนที่จะต้องจ่ายจนถึงเวลาเลิกสัญญาตามกำหนดที่บอกกล่าวและให้ลูกจ้างออกจากงานทันทีได้
การบอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรานี้ไม่ใช้บังคับแก่การเลิกจ้างตามมาตรา ๑๑๙ แห่งพระราชบัญญัตินี้ และมาตรา ๕๘๓ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

มาตรา 118  ให้นายจ้างจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างดังต่อไปนี้
(1) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน แต่ไม่ครบหนึ่งปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(2) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งปี แต่ไม่ครบสามปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายเก้าสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานเก้าสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(3) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสามปี แต่ไม่ครบหกปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานหนึ่งร้อยแปดสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(4) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหกปี แต่ไม่ครบสิบปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสองร้อยสี่สิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสองร้อยสี่สิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
(5) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสิบปีขึ้นไป ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามร้อยวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามร้อยวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย
การเลิกจ้างตามมาตรานี้ หมายความว่า การกระทำใดที่นายจ้างไม่ให้ลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุสิ้นสุดสัญญาจ้างหรือเหตุอื่นใด และหมายความรวมถึงกรณีที่ลูกจ้างไม่ได้ทำงานและไม่ได้รับค่าจ้างเพราะเหตุที่นายจ้างไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไป
ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้น
การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างงานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอนหรือในงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุด หรือความสำเร็จของงาน หรือในงานที่เป็นไปตามฤดูกาลและได้จ้างในช่วงเวลาของฤดูกาลนั้น ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปีโดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้าง