เมื่อเดือนพฤษภาคม ปี 2547 ดิฉันอายุประมาณ 22-23 ปี

บทความวันที่ 20 พ.ค. 2553, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 1299 ครั้ง

เป็นหนี้โดยไม่รู้ตัว

          เมื่อเดือนพฤษภาคม ปี 2547 ดิฉันอายุประมาณ 22-23 ปี  ได้ไปค้ำประกันรถยนต์ให้เพื่อนสนิทมาก ๆ เพราะตอนนั้นดิฉันมีเงินหมุนเวียนในบัญชี ไม่ต่ำกว่า 10,000.-บาท/เดือน และตอนนี้เพื่อนมีปัญหาไม่จ่ายค่างวดตั้งแต่งวดที่ 1-2 ทางไฟแนนซ์มีหนังสือมาทวงคนค้ำตั้งนานแล้ว  ดิฉันก็ไปบอกเพื่อน เพื่อนก็ไปจ่ายเพียงงวดเดียว เป็นอยู่แบบนี้ประมาณ 2 ปี แต่ดิฉันก็ไม่สนใจเท่าไหร่หลังจากนั้นก็ค้างค่างวดอีก 7-8 งวด ไฟแนนซ์ก็โทรมาหาดิฉันให้บอกเพื่อนนำรถไปคืน แถมพูดจาไม่ดี ขู่ต่างๆ นานา เห็นว่า ดิฉันเป็นพนักงานราชการ  ตอนนี้ดิฉันก็ทำใจ คิดว่าเป็นประสบการณ์ที่จะต้องจำไปอีกนาน อย่าค้ำประกันใครเด็ดขาด เสียความรู้สึกมากๆ
           ต่อมาเพื่อนนำรถไปคืนไฟแนนซ์ ทางไฟแนนซ์ออกหนังสือให้ว่าได้ยึดรถคืนแล้ว เพื่อนำขายทอดตลาด เพื่อนผู้ซื้อตัวจริงก็สบายใจว่า ได้คืนรถไปแล้ว เป็นอันว่า หมดพันธะสัญญาต่อกัน ต่อมา ไฟแนนซ์มีหนังสือแจ้งมาที่ดิฉันในฐานะผู้ค้ำประกันว่า มีส่วนต่างเกิดขึ้นหลังจากนำรถไปขายทอดตลาดแล้ว ประมาณ 134,200 บาท ให้ดิฉันนำเงินไปชำระทั้งหมดภายใน วันที่ 1 มิถุนายน 2553 หรือผ่อนก็ต้องผ่อนเดือนละ 5,400 บาท จนกว่าจะหมด ถ้าพ้นกำหนดจะคิดอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี แรกๆ ดิฉันกังวลใจมาก ในฐานะคนค้ำ แต่สอบถามผู้มีประสบปัญหาคล้ายๆ กัน เขาแนะนำให้อยู่เฉยๆ พอไปพูดกับเพื่อนผู้ซื้อตัวจริง เขาก็บอกว่าไม่ต้องจ่าย เพราะเขาปิดบัญชีแล้ว พวกมีหน้าที่ทวงหนี้ ก็ทวงไป ไม่ต้องจ่าย แต่น่าแปลกที่มักจะเปลี่ยนคนทวงหนี้บ่อยๆ อ้างโน่น อ้างนี่ บอกว่า ถ้าไม่จ่าย ดิฉันจะเสียเครดิต ชื่อจะติดแบล็คลิสต์ ดิฉันว่าไม่เห็นจริงเลย เพราะเพื่อนก็ได้ถอยรถคันใหม่ออกมาได้อีก แต่ปล่อยให้ดิฉันคนค้ำทนต่อการถูกทวงถามหนี้ค้าง ทำไมบริษัทไม่ดำเนินการกับผู้ซื้อโดยตรง ทั้งที่ผู้ซื้อโดยตรงยังไม่หนีหายตายจากไปไหน มาขู่เข็ญบังคับเอากับผู้ค้ำ ดิฉันควรทำอย่างไรดี ตอนแรกดิฉันตั้งใจจะปิดบัญชีให้หมด จะได้จบๆ แล้วให้เพื่อนผู้ซื้อผ่อนให้ภายหลัง แต่เพื่อนไม่ยอมเล่นด้วย ถ้าดิฉันจ่ายไป เขาจะไม่รับรู้ด้วย ตอนนี้ดิฉันก็ทำใจว่า ถ้าวันหนึ่งหมายศาลมา คงต้องใช้หนี้ตามสัญญา จะจ่ายเลยมันก็ง่ายไป บริษัทเอาเปรียบ ขู่แต่คนค้ำ ที่ผู้ซื้อไม่ยอมติดตาม

คำแนะนำทนายคลายทุกข์
          การเป็นผู้ค้ำประกันนั้นมีแต่หน้าที่ ไม่มีสิทธิ หรือที่เรียกว่า เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง แต่เอากระดูกมาแขวนคอ  ตาม ป.พ.พ. มาตรา 680 เกี่ยวกับการค้ำประกัน คุณต้องผูกพันกับเจ้าหนี้ตามสัญญาค้ำประกันและต้องรับผิดร่วมกับลูกหนี้ และหากลูกหนี้ผิดนัดเมื่อใด เจ้าหนี้ชอบที่จะเรียกให้ผู้ค้ำประกันชำระหนี้ได้ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 686 ดังนั้น กรณีที่เจ้าหนี้มาทวงหนี้กับคุณถือได้ว่า เป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมาย แม้ว่าเจ้าหนี้จะได้รถคืนไปแล้ว แต่เมื่อขายทอดตลาดแล้ว เจ้าหนี้ยังขาดทุนอยู่ เจ้าหนี้มีสิทธิเรียกร้องจากผู้เช่าซื้อและผู้ค้ำประกันได้อีกครับ

ตัวบทกฎหมายอ้างอิง
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 680  อันว่าค้ำประกันนั้น คือสัญญาซึ่งบุคคลภายนอกคนหนึ่ง เรียกว่า ผู้ค้ำประกัน ผูกพันตนต่อเจ้าหนี้คนหนึ่ง เพื่อชำระหนี้ในเมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้นั้น
อนึ่ง สัญญาค้ำประกันนั้น ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ค้ำประกันเป็นสำคัญ ท่านว่าจะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่

มาตรา 686 ลูกหนี้ผิดนัดลงเมื่อใด ท่านว่าเจ้าหนี้ชอบที่จะเรียกให้ผู้ค้ำประกันชำระหนี้ได้แต่นั้น