วันแรกเดินทางมาถึงสนามบิน กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย

บทความวันที่ 6 พ.ย. 2552, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 2009 ครั้ง

เรื่องเล่าจากต่างแดน

       วันแรกเดินทางมาถึงสนามบิน กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย   ลงจากเครื่องบินได้  ก็เดินตามผู้โดยสารคนอื่นๆ ไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่จะเป็นคนชาติ ต่างภาษา  เพื่อจะไปรับกระเป๋าเดินทาง   "โอ้ย!ปวดฉี่ขอแวะห้องน้ำก่อน"
         พอออกจากห้องน้ำมา อ้าว คนอื่นๆเขาหายไปไหนหมดแล้ว   เหลือแต่เราและเพื่อนร่วมทีมงาน 2 คน  จะไปทางไหนดีวะ  หาทางออกไม่เจอ   เขาไปรับกระเป๋าที่ไหนกัน   เดินกลับไปกลับมา  ตัดสินใจสอบถามเจ้าหน้าที่สนามบินได้ความว่า  ไปด้านโน้น  ชี้ไปเรื่อยเปื่อย  บอกอะไรก็ไม่บอก  ไม่ใช่เราโง่ภาษาอังกฤษนะ   แต่เราฟังเขาไมรู้เรื่อง และเขาไม่ค่อยแนะนำอะไร  ชี้อย่างเดียว  พูด  สำเนียงแป่งๆ  ป้ายบอกก็ไม่ชัดเจน  มีหลายคนเดินถือพาสปอร์ต อยู่ในมือทำท่างงเหมือนเราเลย  ฮิๆ  หาทางออกไม่เจอเหมือนกัน  (โง่)  
          กว่าจะคุยกันรู้เรื่องว่าเขาให้เราต้องขึ้นรถไฟ (aero train) ไปอีกสถานีนึง  เพื่อผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองก่อน ถึงจะออกไปรับกระเป๋า   โอ้โห.. อยากจะบอกว่ามันไกลมากถึงขนาดต้องนั่งรถไฟเลยเชียวหละ  เฮ้ย! โลงอกหาทางออกได้แล้ว  ตอนนั้นเวลาประมาณ 3 ทุ่ม  จะเร็วกว่าประเทศไทยประมาณหนึ่งชั่วโมง  เราหาทางออกจากสนามบินได้แล้ว   แต่ก้อโอเคนะ  สนามบินเขาใหญ่ดูกว้างมาก
          ตอนนี้จะไปที่พักโรงแรมในเมืองแล้วซิ  จากสนามบินเข้าไปในเมือง จากการสอบถามเจ้าหน้าที่เขาบอกว่า  ต้องนั่งรถแท๊กซี่  ไปอีก 45 นาที  นักสืบโกอินเตอร์อย่างเราพร้อมทีมงาน  ได้ไปติดต่อรถแท็กซี่ของสนามบิน  (รีมูซีน)  ค่าบริการ 750 บาท  ได้ตั๋วเรียบร้อยแล้ว  เจ้าหน้าที่บอกว่า เกรทตรี  (ภาษาอังกฤษ)   เราทั้งสองหาทางออกไม่เจออีก  เดินถามเจ้าหน้าที่  ไปชี้ไปเรื่อยๆ  บังเอิญไปเจอคนไทย คนนึ่งเขาได้ยินเราถามว่า  ไปขึ้นแท๊กซี่ประตูไหน  เขาก็พูดว่า  " ไปทางเดียวกันเลย"  แต่พี่แกไม่รอเราหรอก   วิ่งลากกระเป๋าไปโน่น  เข้าคิว   เรากว่าจะออกจากอาคารไปหาแท๊กซี่  เจ๊..ก็เหงื่อตกเหมือนกัน (อากาศเย็นแต่เดินทางไปหน่อย)
          ไม่ใช่ครั้งแรกนะ ที่มาประเทศมาเลเซีย...แต่บอกตรงๆว่า  ไม่เคยเดินทางโดยเครื่องบินเลย   ปกติจะเดินทางรถยนต์  นี่เป็นครั้งแรกที่เดินทางโดยเครื่องบินก็เลยงงๆ แบบนี้แหล่ะ   เลยทำให้เราว่าไม่มีอะไรที่ง่ายและไม่มีอะไรที่นักสืบอย่างเราทำไม่ได้...
          เราเดินทางถึงโรงแรมเวลาประมาณเกือบ 4 ทุ่ม  เราเช็คอินที่โรงแรมเรียบร้อย เก็บสัมภาระแล้ว  เราก็ไปเซอร์เวย์ทันทีเลย  โรงแรมที่พักอยู่กลางใจเมืองหลวง  เป็นระดับสามดาว แต่ก็โอเคนะ เดินไปที่ห้างสรรพสินค้า แต่เขาปิดหมดแล้ว   ก็เดินถ่ายรูปตามประสา นางแบบ นายแบบ (เปล่าหรอก... เก็บไว้เป็นข้อมูลจ้า)  เราไม่เจอคนไทยเลย  แต่ร้านค้าบางรายพูดภาษาไทยได้บ้าง โดยเฉพาะคนที่ขายแผ่นซีดีหนังโป๊ (ดูแต่ไม่ซื้อ)    เดินสำรวจจนถึงเวลา  เข้าห้องพักที่โรงแรม  ไปนั่งปรึกษาหารือกันว่า วันพรุ่งนี้เริ่มปฏิบัติภารกิจ  เราจะเริ่มอย่างไร  เมื่อได้ความแล้ว วางแผนกันเรียบร้อยแล้ว  นอนก่อนดีกว่าพรุ่งนี้จะได้มีแรงทำงาน  ผจญอะไรอีกก็ไม่รู้  แค่นี้ก่อนนะ  จะเขียนมาเล่าใหม่