งานนี้นักสืบหน้าแหก...ไม่ใช่โดนใครเขาจับได้หรอกค่ะ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง

บทความวันที่ 6 ต.ค. 2552, 00:00

มีผู้อ่านทั้งหมด 378 ครั้ง

นักสืบแหกโค้ง...

          งานนี้นักสืบหน้าแหก...ไม่ใช่โดนใครเขาจับได้หรอกค่ะ   เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ในชีวิตของนักสืบสาวอำนวยพร  เมื่อสัปดาห์ต้นเดือนตุลาคม 2552 นี้   ผู้ว่าจ้างได้ติดต่อให้ติดตามพฤติกรรมของสามี  ที่ทราบว่าจะพากิ๊กไปเที่ยวที่ทางภาคเหนือ คือจังหวัดเชียงใหม่    ลูกค้าขอร้องว่างานนี้ คุณกุ้งต้องลงมือเองนะถึงจะโอเค 
           ความจริงดิฉันติดงานอื่นอยู่อีกหลายงาน  แต่ในเมื่อลูกค้าร้องขอมาว่า  นานๆ จะมีโอกาสขึ้นเครื่องบินซักที  ดิฉันจึงได้เคลียร์คิวงานอื่นให้กับทีมงานทำต่อ  ส่วนนักสืบอำนวยพรก็เก็บกระเป๋าเสื้อผ้า ไปรอเป้าหมายที่สนามบิน  วันเวลาตามนัด  เพราะต้องเดินทางไปพร้อมกับเป้าหมายด้วย  เดี๋ยวคลาดกัน 
           ได้เวลาเช็คอินขึ้นเครื่องก็ยังไม่เห็นวี่แววของเป้าหมายเลย  จึงติดต่อสอบถามผู้ว่าจ้างว่าตกลงเป้าหมายจะเดินทางหรือเปล่า  ผู้ว่าจ้างยืนยันแน่นอนว่า เขาจองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว  ยังไงก็ต้องเดินทางไป เวลานับถอยหลัง เหลือเวลา 10 นาที  5 นาที จนหมดเวลาเช็คอินตั๋ว  ผู้โดยสารทุกคนไปรอที่ประตูขึ้นเครื่องบิน  ดิฉันรอจนคนสุดท้าย  เขาเรียกชื่อ ก็ไม่มีวี่แววเป้าหมายจะขึ้นเครื่องบิน   ดิฉันจึงตัดสินใจขึ้นเครื่องบินไปลงเชียงใหม่ โดยไม่มีเป้าหมายไปด้วย  
          เมื่อถึงสนามบินเชียงใหม่  ผู้ว่าจ้างส่งข้อความผ่านมือถือบอกว่า  เป้าหมายกำลังเดินทางมาเชียงโดยสายการบิน นกฮูก....จะถึงเชียงใหม่หลังจากดิฉันประมาณ 10 นาทีเมื่อสายการบินนกฮูก ลงสนามบินมา เอ่อ!  เห็นเป้าหมายแล้ว  มาพร้อมกับกิ๊กสาวสวย คนหนึ่ง  ตอนนั้นดิฉันไม่ได้สนใจเป้าหมายเลย   แต่สายตาไปมองท่านอดีตนายกรัฐมนตรี สมชาย....  ซึ่งท่านเดินทางมาสายการบินนี้ด้วย  
          ทีมงานของดิฉันที่ไปด้วยกัน กึ่งวิ่งกึ่งเดินตามเป้าหมาย เนื่องจากเป้าหมายสูงใหญ่  ขายาวมาก  เดินเร็ว  เมื่อเดินออกสนามบินก็มีคนมารอรับเป้าหมาย   ซึ่งทราบว่าเป็นบริษัทเช่ารถ  ที่นำรถมาให้เป้าหมายถึงสนามบิน  ส่วนดิฉันนักสืบกุ้ง พร้อมทีมงาน ก็มีเพื่อนมารับที่สนามบินเหมือนกัน เป็นรถยี่ห้อมิตซูบิชิ รุ่นเกือบ 20 ปี   ขับไปไฟก็ดับไป นักสืบกุ้งและทีมงานขำไม่ออกเลย   นั่งเงียบตามเป้าหมายไปที่โรงแรมที่พัก   ต่างคนต่างเช็คอินเข้าห้องนอนเพราะดึกมากแล้ว วันพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
         รุ่งเช้าของวันใหม่ นักสืบกุ้งพร้อมทีมงานตื่นตั้งแต่ตี 5  ได้เวลาทานอาหารเช้า 06.00 น.  นักสืบวางแผนงานว่าใครประจำตำแหน่งไหน เพื่อเก็บภาพที่ชัดเจน อิ่มท้องแล้ว เวลาผ่านไปเกือบ 10.00  น.   เป้าหมายยังไม่ลงมาทานอาหารเช้าเลย   จนกระทั่งเกือบผ่าน เกือบ 11.00 น. เป้าหมายพร้อมกิ๊กเดินโยกเยกลงมาทานอาหารเช้า  ซึ่งทางบอยของโรงแรมกำลังจะเก็บอาหารพอดี  เป้าหมายรับประทานอาหารอิ่มท้องแล้ว  ขึ้นไปที่ห้องนอนต่อ    เข้าใจว่าคงไปอาบน้ำเก็บเสื้อผ้าจะไปเที่ยวต่อ ที่ไหนได้  เวลาผ่านไปถึงบ่ายโมง เป้าหมายยังไม่เช็คเอ๊าท์อีก เฮ้ย!อะไรกันเนี๊ยะไม่เห็นเป็นไปตามแผนวางไว้เลย   
         ดิฉันไม่ทราบว่าเป้าหมายจะพักต่อ หรือเช็คเอ๊าท์ ออกกันแน่  ทั้งๆที่ เขามีโปรแกรมจะเดินทางไปเที่ยว อ.ปาย ตามที่ผู้ว่าจ้างบอก แต่เป้าหมายยังหาความสุขในห้องอยู่เลย แถมเกินเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง  นักสืบเริ่มอึดอัด เป็นเป้าสายตาของพนักงาน  ว่าเช็คเอ๊าท์ออกแล้วยังไม่ไปไหน (นั่งอยู่ได้)   ดิฉันและทีมงานอ้างกับพนักงานว่ารอเพื่อนมารับไปเที่ยว  เพราะไม่ค่อยรู้ทางเท่าไหร่   เวลาผ่านไปเกือบบ่าย 2 โมง  เห็นเป้าหมายชายและหญิงหิ้วกระเป๋าลงมาเช็คเอ๊าท์ที่เค้าเตอร์  ทีมงานนักสืบตื่นเต้น จะได้ไปจากที่ตรงนี้เสียที (อึดอัดเต็มทน)
         เป้าหมายทั้งสองเดินไปที่รถนำสัมภาระเก็บไว้ท้ายรถ  ขับรถออกนอกเมือง  วนไปวนมา ไม่แน่ใจว่าหลงทาง หรือเช็คตัวเองว่า  กลัวจะมีคนติดตามหรือเปล่าไม่ทราบ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น นักสืบพอทราบว่าเป้าหมายจะไปสถานที่ใด  จึงเดินทางมุ่งหน้าไปดักรอระหว่างทาง
        ระหว่างเดินทางเป้าหมายมุ่งหน้าไปเส้นทางที่นักสืบอยู่จริง  จึงใช้วิธีการสะกดรอยห่างๆ  เพราะรู้ว่าเมืองที่เป้าหมายจะไปเป็นเมืองเล็กๆ  หากันได้ไม่ยาก สุดท้ายจุดหมายของเป้าหมายคือ ไปที่อำเภอปาย   ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทั้งคนไทยและต่างชาติต่างใฝ่ฝันที่ไปจะที่นั่น  ในฤดูหนาวจะมีนักท่องเที่ยวเป็นแสนๆ คน เวลากลางคืนทั้งคนไทยและต่างชาติ ออกมาเดินเหมือนถนนข้าวสารเชียว แต่ ณ เวลานี้ ผิดกันเลย  เดินเงียบยังป่าช้า ไม่มีของขายตามถนน ไม่มีนักท่องเที่ยว มีเป้าหมายกับนักสืบเท่านั้น ที่เดินชนกันชนกันมา เพราะว่าช่วงนี้เป็นฤดูฝน  ไม่ทราบคิดได้งัยว่าจะมาเที่ยว อ.ปาย ตอนนี้  ก็นั่นแหล่ะสงสัยหลบคนกลัวเห็น แต่ยังไงคุณก็หลบนักสืบไม่พ้นหรอกคะ เพราะนักสืบก็ไม่คิดจะหลบเป้าหมายเหมือนกัน เพราะไปทางไหนก็เจอกัน
         วันสุดท้ายของงาน ดิฉันพร้อมทีมงานเก็บภาพหลักฐานเพียบเลย     คิดว่าเดี๋ยวเราไปลงไปเป้าหมายที่ตัวเมืองเชียงใหม่ดีกว่า ไม่ต้องตามแล้ว   ปรากฏว่าระหว่างทางฝนตกตลอดทาง มีจำนวนโค้งประมาณ 800 กว่าโค้ง   ในขณะมาตามโค้ง  มีรถสิบล้อกำลังสวนทางมา ดิฉันและทีมงานอยู่ขาลง   เห็นดังนั้น จึงตะโกนบอกทีมงานว่าให้จับดีๆ  ไม่ทันสิ้นเสียง ก็ดังโคร่ม ! มาเชียว ทำให้รถวีออส ที่นักสืบขับอยู่กระเด็นออกจากโค้งไปตกคูน้ำ  ด้านหน้ารถเสียหายยับเยิน   หลายคนวิ่งมาดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง 
           ดิฉันพร้อมทีมงานปีนออกประตูออกอีกด้าน คุณพระช่วย! อวัยวะยังอยู่ครบ 32 ทุกคน   แต่อยู่ในอาการตกใจ ไม่สามารถติดต่อกับใครได้เลย เนื่องจากการสื่อสารสัญญาณไม่ดี    เมื่อติดต่อกับประกันเรียบร้อยแล้ว  พวกเรานักสืบแหกโค้ง ก็ขอติดรถประกันภัยลงมาข้างด้วย โดยการทิ้งรถเละๆ ไว้ข้างถนน เพราะเดี๋ยวบริษัทประกันภัยจะนำรถไปลากเอง    วันนั้นเกือบตกเครื่องบิน เมื่อได้เวลาก็เดินทางไปรอขึ้นที่สนามบินเพื่อกลับกรุงเทพ  ในขณะนั้นคนที่อยู่กรุงเทพไม่มีใครทราบว่าเราอะไรเกิดกับเราบ้าง   ฝากซื้อของฝาก เราก็ยังมีอารมณ์ไปตลาดซื้อของหิ้วมาให้อีก 
          ในขณะนั่งรอขึ้นเครื่องเหลือบไปเห็นเป้าหมายชายและหญิงกำลังจะขึ้นเครื่องด้วยกันอีก นักสืบยังมีอารมณ์เก็บภาพต่ออีกนะ และเมื่อถึงสนามบินกรุงเทพ นักสืบอย่างต้องทำหน้าที่จนนาทีสุดท้าย ในขณะลงเครื่องบิน เป้าหมายทั้งสองเดินคู่จู่จี๋กันมาอย่างสายใจ คิดว่าคงรอดสายตานักสืบแล้วมั้ง เมื่อเราเก็บภาพอุปกรณ์แล้วก็ไปนั่งรอรถแท็กซี่  ในขณะนั้นเป้าหมายเหลือบมาเห็นนักสืบพร้อมทีมงาน  ทำหน้าท่าทางตกใจเหมือนเห็นผีเลย  เขาคงมาไม่คิดว่าดิฉันเป็นนักสืบหรอกคะ แต่ที่เป้าหมายตกใจเขาเห็นดิฉันขับรถที่ชนเละกับสิบล้อ คงงงว่า “รอดมาได้อย่างไร” 
         นักสืบอยากจะฝากไว้กับสำหรับตีนผี  ที่ขับรถซิ่งทั้งหลายนะคะ เพราะว่าช่วงนี้ฝนตกถนนลื่น บางครั้งมองแทบไม่เห็นทาง ต้องใช้ความระมัดระวังกันหน่อยคะ   แหม! เกือบไปแล้ว เสียชื่อนักสืบปราบกิ๊กหมดเลย!   ค่ะ ยังไง..ยังไง..ก็รอดแล้ว  มีปัญหาปรึกษานักสืบได้คะ  นักสืบ “กุ้ง” อำนวยพร  ที่ 02-9485700 , 0896695026  ค่ะ